cheerleaders

 

 

 

 

 

 

 

 

Vanaf de overkant kijken ze je al verwachtingsvol aan. Zij geloven erin. De cheerleaders van iedereen die hier fietsend de Kardinaal de Jongweg oversteekt. De gelijkenis is nog treffender als je met eigen ogen ziet hoe de wind de pompons in beweging brengt. Onvermoeibaar word je toegejuicht en aangemoedigd. Europees vervoer, Angelsaksisch enthousiasme. Joehoe! Trappen! Trappen!

Helaas zullen de wattages die je hier bij elkaar stampt - je fysieke prestaties in 't algemeen - altijd suboptimaal blijven: volgens mugleednet, ik bedoel luchtmeetnet is de Kardinaal de Jongweg de meest vervuilde weg van Utrecht. Wat zeg ik? Van de provincie. Wat zeg ik? Van heel Nederland.

Gelukkig wonen er veel mensen langs de Kardinaal de Jongweg, dat maakt het in de toekomst heel eenvoudig om aan de hand van ziekte- en sterftecijfers vast te stellen of vieze lucht echt zo ongezond is als weleens wordt beweerd.

Mocht er inmiddels een verbod op ironie zijn afgekondigd, dan heb ik dat gemist en bied ik bij deze mijn verontschuldigingen aan voor mijn laakbare onoplettendheid.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘Wat zijn 't eigenlijk voor bomen? Palmbomen?’

‘Gekandelaberde populieren.’

 







Soundtrack: pepidipipapapapa, pepidipepepepe, tralalalala, tralalalalala la la la etc.

oerbos

'Het mooie aan de Eifel, of beter: het Eifelbos, is dat het geen kilometer hetzelfde is. Steeds weer ander bos. Sparren, beuken, eiken, zo nu en dan wat dennen, esdoorns. Ook steeds weer nieuwe open plekken; daar zijn hele vakken sparren weg, die waren natuurlijk sowieso bedoeld als productiebomen. Het verschil in atmosfeer zit 'm vooral ook in de onderbegroeiing. Onder beukenbomen is het kaal, ligt een dikke laag blad, onder naaldbomen groeit mos. Er wordt weinig opgeruimd, overal liggen halfvergane bomen, je zou kunnen denken dat je in oerbos loopt.'

Gerbrand Bakker, De 3 bestaat niet, Een wandeling (2020;p.54)

19 juni 2022











 

Ik heb geen auto, geen kinderen, geen huisdieren.

Ik eet biologisch, scheid mijn afval, stem Partij voor de Dieren, bankier duurzaam.

Dus mooi dat ik verder geen poot uitsteek voor 't milieu!

Waarom zou ik me überhaupt bekommeren om 't lot van ‘toekomstige generaties’? Grote kans dat het net zulke enorme eikels zijn als wij. Laat maar lekker creperen.

Nee, in de mensenmassa die op 19 juni jongstleden aanstaande door Rotterdam sloft, zul je mij niet treffen. Wel hoop ik - in ernst & van harte - dat de klimaat- en milieumars een groot succes wordt.

P.S. Om nog even verder uit te wijden over mijn voortreffelijkheid: ik heb geen smartphone, ik raap wel afval van derden op, inclusief postelastieken die door vogels zouden kunnen worden aangezien voor regenwormen, eventuele pakketjes haal ik zelf af op pakketverzamelpunten, ik composteer, en op een biologisch volkstuinencomplex heb ik een landje met zoveel wilde planten dat mijn bijdrage aan 't herstel van onze biodiversiteit onschatbaar mag worden geacht. En ik wil niemand op ideeën brengen, maar mocht het zijne majesteit behagen mij volgend jaar een lintje op te prikken, dan zal ik serieus overwegen mijn lidmaatschap van het republikeins genootschap op te zeggen.

Doei.

de grenzen van geloofwaardigheid

‘De belangrijkste reden waarom ik voor het bedrijfsleven en meer in het bijzonder voor Shell koos, was dat ik vond en vind dat links Nederland het bedrijfsleven niet aan rechts Nederland moet overlaten. Als je vindt dat het bedrijfsleven een belangrijke en legitieme rol speelt in de samenleving, moet je er ook in kunnen functioneren. Waarbij ieder voor zich steeds goed de grenzen van zijn of haar geloofwaardigheid in de gaten moet houden.’

Wouter Bos, Dit land kan zoveel beter (2005;p.30)

De verleiding hier een bijdehand regeltje commentaar onder te tikken weersta ik.

Door alle 157 pagina’s van deze als boek vermomde beleidsnotitie te lezen heb ik me, vermoed ik, bij een uiterst select groepje geschaard. Wat een saaie tekst! Het is louter knikkebollen boven ambtelijke taal, zalvend gebabbel, verkiezingsklets, modieuze gemeenplaatsen en (management)clichés.

Dit is Belangrijk, dat is Belangrijk. We Moeten dit, we Moeten dat. Geflipte troep waar een normaal mens totaal van op tilt slaat. 

Dit boek kan zoveel beter minder slecht.

Shellpikkie Bos tikt wel een paar ware, interessante regels over solidariteit, lotsverbondenheid, saamhorigheid en (dus) het belang van een brede publiek sector:

‘Denk aan de docent, de verpleegkundige, de medewerker van het CWI, de politieagent, de jeugdwerker. Zij zijn dragers, uitvinders, ontwikkelaars en ambassadeurs van de publieke moraal.’ (Ibid. p.90).

Maar als ik moest kiezen tussen euthanasie of dit boek herlezen, dan koos ik voor het eerste. Sterker: dit boek nog een keer lezen = inslapen. Je verveelt je dood.

Waar waren we? Nergens. Dat is 't lot van 'n blog. Ze komt nergens vandaan, gaat nergens naar toe. (Is een blog een hij of een zij? Als je het niet kunt vastpakken is het een zij, toch?, dat was toch het ezelsbruggetje? Was dat het ezelsbruggetje? Wat was ’t ezelsbruggetje? Is er een universeel ezelsbruggetje voor ezelsbruggetjes? Een soort wachtwoordmanager? Laat maar).

Achterin zijn werkstuk bedankt Bos zijn vrouw, journaliste Barbara Bos, voor haar liefde, steun en commentaar. Ben zeer benieuwd naar haar bevindingen van destijds. ‘Dit gaat geen hond lezen, Woutebout.’ Schreef ik maar half zo belabberd als Bos, dan zou m’n vriendin me ’t huis uit flikkeren.

Wat opvalt aan dit boekje is dat Bos in 2005 niet eens voorzag dat Oekraïne in 2022 zou worden binnengevallen door Rusland. Echt PvdA! Ze kunnen niet eens de toekomst voorspellen! Slappe hap. Biezen pakken. Wegwezen. Tjonge, jonge.

Bouter Wos, fanatieke carrière-eikel met je talentloze staaltje flutpruts. Schelden doet geen pijn, sla Gerrit Komrij. Sla Gerrit Komrij er maar op na. Of Jeroen Brouwers. W.F. Hermans, Lodewijk van Deyssel. Of hoe al die ouwe, dooie zeikerds ook mogen heten.

Ja, nee, precies: meer creativiteit een creatiever kwalificatie dan het fletse 'flutpruts' verdient Bos' druksel niet.

Masochisten wordt van harte aangeraden een exemplaar van Bos’ boekje aan te schaffen. Internethandelaars bieden het aan vanaf twee euro per boek, exclusief verzendkosten.

‘Waarom schrijf je over ouwe meuk?’

‘Teksten zijn voor de eeuwigheid.’

fairphone

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met zijn 'ouderwetse' gsm, dus zónder Smartphone, gaf Rutte pas echt het goede voorbeeld.

Maar goed: valt een smartphone niet te vermijden, dan kun je in ieder geval kiezen voor Fairphone.

Ethiek in de 21ste eeuw: burgers, schrijvers, politici, bedrijven, instellingen en instituties die big tech almaar bigger maken, de eersten niet in de laatste plaats door op hun dubieuze smartphone, middels schadelijke sociale media, hun verontwaardiging en 'engagement' uit te venten.

En niks mis met sms'en, maar geprezen zij de politica die eens een wat langere tekst componeert.

nooit meer werken

‘Vijftig jaar na zijn overlijden verscheen op een muur in een van die straten van het Quartier Latin waar hij had rondgeslenterd na zijn radicale breuk met de literatuur, op honderd meter van Hôtel d’Alsace, het eerste levensteken van de radicale situationismebeweging, de eerste publieke manifestatie van een groep maatschappelijke onruststokers die in hun levensdrift Nee zouden schreeuwen tegen alles wat ze tegenkwamen, en dat zouden ze doen in het besef van hun hulpeloosheid en ontworteling maar ook met het geluksgevoel dat de laatste draden van Wildes leven had bewogen. 
    Het eerste situationische levensteken was een leus op honderd meter van Hôtel d’Alsace. Men heeft gezegd dat het misschien een eerbetoon aan Wilde was. De leus, bedacht door Guy Debord en op een muur geklad door degenen die algauw zouden voorstellen de daken van de grote steden te openen voor voetgangersverkeer, luidde aldus: ‘Nooit meer werken.’’

Enrique Vila-Matas, Bartleby & Co (2007 [2000]; p.123/124), vertaling: Adri Boon.

De verteller van Bartleby & Co, fictieve auteur Marcelo, reflecteert, we schrijven 1999, in 86 hoofdstukken die hij in een schrift noteert en die hij voetnoten bij een ‘onzichtbare tekst’ noemt, over stilte in de literatuur, of preciezer over schrijvers die hun oeuvre voortijdig beëindigden en dan niet door zelfdoding maar door zichzelf een artistiek zwijgen op te leggen.

Marcelo's kunstenaarsbiografietjes doen soms denken aan de verzamelingen ultrakorte teksten in de vier laatste romans van David Markson. In zijn noten komt hij (Marcelo) tot de conclusie dat de moderne literatuur in het reine moet komen met de ontoereikendheid van het woord, met het onzegbare; met stomheid geslagen leggen sommige auteurs zich neer bij de uiteindelijke nietszeggendheid van de literatuur door er zelf voortaan ook het zwijgen toe te doen.

Bartleby & Co is onderhoudend en soms geestig, maar ook braaf, belegen en cerebraal. Het is een echt Witte Mannen van Vroeger Boek. Maar goed, in een diverse literaire cultuur moet ook plek voor boomers zijn.

Het verschil tussen de gevestigde Vila-Matas en een nieuwe auteur als Claire-Louise Bennett is dat de eerste het modernisme herkauwt en de laatste er iets nieuws van maakt.

de alternatieve werkelijkheid (II)


 

 

 

 

 

 

 


Ik zou het bondiger formuleren:

Plastic? Gebruik het niet.

Just say no. Don’t do drugs. Live the dream. Work hard, play hard. There are no borders. All you can eat. Baat het niet, dan schaadt het niet. Land of hope and glory. Regels zijn regels. All is well that ends well.

Klaar is Kees. Zeker weten.

--- 

eerder: de alternatieve werkelijkheid.

claire-louise bennett

‘We felt very relaxed. We felt ageless in fact. In fact we fellt all the ages we’ve ever been all at once. That’s right, all at once. All of the ages we’ve ever been all at the same time. Yes. Now and then we picked up the one book beside us and read for a bit. We did. Talking to women. That’s the title of the book. It is actually – Talking to Women. That’s right.’

Claire-Louise Bennett, Checkout 19 (2021; p.212)

Checkout 19 is een fantastische, non-lineaire, fragmentarische, neo modernistische roman over boeken, over schrijvers en schrijfsters, over afkomst en armoede, over menstrueren en masturberen, over de relatie leven en verbeelding, over de tegendruk én hulp die vrouwen ondervinden wanneer ze hun artistieke of intellectuele ambities willen verwezenlijken.

Spoiler, wat heet: het trieste en tragische dieptepunt van de tekst is het moment waarop de soulmate van de protagoniste zich tot haar verkrachter ontpopt. Bennett heeft die passage knap ingepast: hij bederft je leeservaring, zoals traumatische gebeurtenissen hele levens bederven.

De vertelster van Checkout 19 is geestig, rauw en toch beheerst, fier, snel. Ze bewijst dat een individu haar eigen weg kan vinden, en haar eigen stem.

Bennett mist de neiging tot melodrama van Ali Smith, geeft zich minder over aan expliciet theoretiseren dan Chris Kraus, wel heeft ze de kracht – ik zou haast zeggen: de power - van die twee schrijfsters.

 

 

 

 

 

 

De vrouw achter deze tekst, wat een tof wijf moet dat zijn! Dacht ik tijdens het lezen. En die indruk wordt bevestigd als je wat interviews met Bennett leest of bekijkt. Water drinkt ze uit een jampot, niet uit een glas. Grappig.

Ik vermoed dat Checkout 19 vooral interessant is voor lezers die hun leven, net als de protagoniste, hebben vergooid aan de literatuur. En dat de tekst extra aantrekkelijk is voor veertig plussers met heimwee naar tijden zonder mobiele communicatie. Dat laatste komt ook ter sprake in een vraaggesprek dat The Irish Times in augustus 2021 had met Bennett: 

‘Freedom and privacy go hand in hand for her and she is not on social media anymore. “I think people give up their privacy way too easily. I just think being able to switch off on things and to just sort of not feel that need to tell anybody what you’re doing all the time . . . I’d hate to live like that. It must be really strange to feel that once you’ve had an experience it has to be documented straight away and once you’ve put it up it has to be reacted to. You’re not free if you’re doing that.”

She tries to resist the urge to make unthinking, automatic decisions based on expectations, whether it’s having a Twitter account or getting married or having children. “It’s very easy to get sucked into stuff. In the reality we live in, that’s shown to be the only possible reality, the only way of life, but that’s not true. It’s just an ideology. That’s all it is.” ’

Afijn.

Checkout 19 is een verrukkelijk boek.

Bennett’s debuut, Pond (2015), had ik gemist, ga ik inhalen.

De Nederlandse vertaling van Checkout 19, Kassa 19, is verschenen bij Koppernik

--- 

Foto: The Irish Times.

nu ook als Dwarsligger








De lange adem is verschenen bij Uitgeverij Wereldbibliotheek.

war

'War is bombing an already disused arsenal, missing it and killing a few old women. War is lying in a stable with a gangrenous leg. War is drinking hot water in a barn and worrying about one's wife. War is a handful of lost and terrified men in the mountains, shooting at something moving in the undergrowth. War is waiting for days with nothing to do, shouting down a dead telephone, going without sleep and sex and a wash. War is untidy, inefficient, obscene, and largely a matter of chance. '

W.D. Auden in een radiopraatje (1939) voor de BBC waarvan een fragment is opgenomen in Verlyn Klinkenborgs Several short sentences about writing (2013 [2012];p.157).

De integrale causerie vind je: hier. Prima proza.