‘Hoe minder je snapt, hoe vrolijker je bent.’

Voorstelling: Voor Je Het Weet (VJHW).
Van: Micha Wertheim.

Oordeel: slimheid op de vierkante millimeter. Observaties over Coffee Company, Smartphones, Uit Eten, De Tandarts, het Vaderschap. Wertheim heeft weinig meer te melden bewijzen dan dat hij grappig is, maar dat is al heel wat, natuurlijk.

Eindoordeel: ‘Jullie willen closure, dat begrijp ik.’ Maar de voorstelling was nog niet af, dus een EO zou unfair zijn.

Geinig: in de Schouwburg van Haarlem, waar ik VJHW zag, geen gerinkel of gezoem uit wezenloze speakers om het naderen der aanvang te markeren... levende mijnheren en mevrouwen in slipjas lopen met een bel door de gangen van het gebouw om het publiek tot het innemen van haar plekken te bewegen.

Gossip: Guusje ter Horst zat ook in de zaal. We hadden even oogcontact.

Dirk

‘Hé… zag ik jou vanmiddag op de Prins Hendrikkade?’
‘In Amsterdam?’
‘Ja.’
‘Ja.’
‘Bij De Appel?’
‘Correct. Ik was naar de tentoonstelling van Dirk Braeckman.’
‘Duimpje omhoog of duimpje omlaag?’
‘Duimpje omhoog.’
‘Wat vind je ervan dat het café onder de APPEL de MOES heet?’
‘Lachen. ’
‘…’
‘In de Donald Duck van deze week ligt - zie het laatste kadertje van pagina 14 (2013-nr 4) - een tijdschrift in een supermarkt met de titel: Elegans.’
‘?’
‘…’
‘Het wachten is op de D.D. waarin Guus Geluk FinneGans Kwaak leest. Maar fijn dat je me even herinnert aan je referentiekader.’
'FinneGans Gak.'

Richting

Buiten was het donker. De wind was na dagen onrust gekalmeerd of zelfs gaan liggen. Terwijl de vaatwasmachine zoemend en briesend haar werk deed, waste ik met de hand (nou ja: met de afwasborstel) een paar pannen af. Op de radio voerde een diskjockey een telefoongesprekje met een jonge vrouw, Chantal, die, met haar keuze voor een nummer in de top duizend als aanleiding, de ontwikkeling van haar muzieksmaak schetste:

‘Eerst hield ik van de Spice Girls. En daarna van de ene op de andere dag opeens van Metallica. Dus dat is wel even 360 graden de andere kant op.’

Spiegel

Voorstelling: Spiegel (2012).
Genre: bewegingstheater/moderne dans.
Decor: Theun Mosk.
Regie: Boukje Schweigman.

Het eerste deel van Spiegel is magisch, dromerig en romantisch, het tweede aards en dramatisch.

Eindoordeel: mooi vormgegeven, slimme voorstelling, drie rechtopstaande paardenstaarten (3/5).

De speellijst: vind je hier.

Associatie: de finale knokpartij in Bruce Lee's Enter the dragon (1973) (spiegels, spiegels, spiegels).

Eerder over Schweigman: Wiek.

Zonnebloemen

Utrecht. Instituto Cervantes. Een zaaltje op de eerste verdie-ping (parketvloer, rode stoeltjes). Alejandro Zambra zit achter een tafel op het podium, naast hem een grote vaas zonnebloemen. Hij heeft een lezing gehouden over 'de roman' en wordt nu geïnterviewd door zijn vertaler, Luc de Rooy. Zambra vertelt dat hij niet in genres gelooft. Je begint aan een tekst en onderweg, of na afloop, ontdek je wat je eigenlijk aan het maken bent - of wat je hebt voltooid. Hij vindt het ook prettig om zinnen te maken die niet voor publicatie zijn bedoeld, zo schrijft hij iedere dag in zijn dagboek. Om in conditie te blijven. Hij vergelijkt het dagboekschrijven met een bezoek aan de sportschool. ‘Al is het een tijd geleden dat ik voor het laatst sit-ups heb gedaan.’ Hij glimlacht verlegen. De meisjes in het publiek lachen, een uitnodiging om uit te wijden - maar Zambra vervolgt zijn betoog.

Voorplat: Anagrama.