Posts tonen met het label Stichting Selectieve Propaganda. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Stichting Selectieve Propaganda. Alle posts tonen
Vrijdag 16 Januari 2015: Writers Unlimited
Op vrijdag 16 januari 2015 verzorgen Maxim Februari en ik een gezamenlijk optreden tijdens de twintigste editie van het internationale literatuurfestival Writers Unlimited/Winternachten (Den Haag). In een informeel schrijven rept de organisatie reeds van ‘voordracht en filosofische bespiegelingen’. Details volgen.
Verzonnen stad
Onlangs, dit voorjaar, vond in Perdu een avond plaats over De Filosofische Roman. Carel Peeters, Stephan Enter, Dirk van Weelden en Ikkeltje spraken daar toen over wijsbegeerte en literatuur. Van de korte voordrachten die we afstaken - mijn bijdrage was getiteld De Filosofische Roman, een verzonnen stad met levende drugsverslaafden d’r in* - blijken audio-registraties te zijn gemaakt. Dit is de opname van mijn referaat:
Perdu-programmeur en filosoof Mathijs Gomperts schreef een verslag over de avond: zie OoteOote.
* Noot: de ondertitel van deze voordracht is vrij naar de definitie die de Modernistische dichteres Marianne Moore van poëzie gaf: ‘imaginary gardens with real toads in them’.
‘Wat betekent toad ook alweer?’
‘Pad.’
‘Een kikker, maar dan een pad zeg maar?’
‘Juist.’
Perdu-programmeur en filosoof Mathijs Gomperts schreef een verslag over de avond: zie OoteOote.
* Noot: de ondertitel van deze voordracht is vrij naar de definitie die de Modernistische dichteres Marianne Moore van poëzie gaf: ‘imaginary gardens with real toads in them’.
‘Wat betekent toad ook alweer?’
‘Pad.’
‘Een kikker, maar dan een pad zeg maar?’
‘Juist.’
Cooked
Er nadert een nieuw boek van Michael Pollan, Cooked:
'The reader learns alongside Pollan, but the lessons move beyond the practical to become an investigation of how cooking involves us in a web of social and ecological relationships: with plants and animals, the soil, farmers, our history and culture, and, of course, the people our cooking nourishes and delights. Cooking, above all, connects us.'
Meer: hier.
'The reader learns alongside Pollan, but the lessons move beyond the practical to become an investigation of how cooking involves us in a web of social and ecological relationships: with plants and animals, the soil, farmers, our history and culture, and, of course, the people our cooking nourishes and delights. Cooking, above all, connects us.'
Meer: hier.
Kruistochten die even wreed als onrechtvaardig zijn – Vlad & Zoe
’Wij, mensen, zonder uitzondering, of we nu zwart zijn of wit, gelukkig of bedroefd, intelligent of dom, zijn zo: we zwaaien met vlaggen die anderen haten, aanbidden goden die onze buren krenken, omringen ons met wetten die degenen die ons omringen beledigen. Het gevolg valt makkelijk te bedenken: af en toe, of de zon nu schijnt of dat het sneeuwt, in een democratie of onder de bescherming van een of andere fascist die vermomd is als belastinginspecteur, vliegen we vliegtuigen te pletter tegen wolkenkrabbers, bombarderen we straatarme landen en raken we betrokken bij kruistochten die even wreed als onrechtvaardig zijn.’
Ricardo Menéndez Salmón, De corrector (vertaald, uit het Spaans (El corrector, 2009), door Bart Peperkamp) , Uitgeverij Wereldbibliotheek (2013; p.10/11).
Interessante schrijver. Goed en relevant boek. Prettig gedragen verteltoon; fijne, lange zinnen met soms weerbarstige syntaxis. Mooie balans tussen zintuiglijk en beschouwend. Erudiet en (dus) allusief.
Als je twijfelt of je tijd gaat maken voor deze compacte roman (126 pagina’s, ruim gezet) zoek dan een boekwinkel waar je het negentiende hoofdstuk, dat over Zoe, de geliefde/vrouw van verteller Vlad(imir), kunt lezen. Één citaat uit die pagina’s: ‘Met uitzondering van de liefde kan werkelijk alles op deze wereld tot morgen worden uitgesteld.’ (p.117).
Verwant: Ricardo Menéndez Salmón De schending.
Ook verwant: Mozart, bier en aardbeien.
Ricardo Menéndez Salmón, De corrector (vertaald, uit het Spaans (El corrector, 2009), door Bart Peperkamp) , Uitgeverij Wereldbibliotheek (2013; p.10/11).
Interessante schrijver. Goed en relevant boek. Prettig gedragen verteltoon; fijne, lange zinnen met soms weerbarstige syntaxis. Mooie balans tussen zintuiglijk en beschouwend. Erudiet en (dus) allusief.
Als je twijfelt of je tijd gaat maken voor deze compacte roman (126 pagina’s, ruim gezet) zoek dan een boekwinkel waar je het negentiende hoofdstuk, dat over Zoe, de geliefde/vrouw van verteller Vlad(imir), kunt lezen. Één citaat uit die pagina’s: ‘Met uitzondering van de liefde kan werkelijk alles op deze wereld tot morgen worden uitgesteld.’ (p.117).
Verwant: Ricardo Menéndez Salmón De schending.
Ook verwant: Mozart, bier en aardbeien.
Orlando - klapstoelkoorts
At The Martijn Knol Punt En El slash Martijn Knol Punt Blogspot Punt Kom Headquarters (rond koffietijd):
‘Heb je die recensie van Herien Wensink in de NRC gelezen over de Orlando van het toneelhuis? Hier: ‘Wat een wonder voltrekt zich bij deze Orlando en dat wonder is Katelijne Damen. Niet alleen bewerkte zij de verrassend lichte tekst tot een opgewekt meanderende en soms onstuimig kolkende theatermonoloog, ook speelt zij de biograaf, en tegelijk diens onderwerp Orlando. Dat doet ze weergaloos.’'
‘Voor je met voorlezen begon, stelde je me een vraag. Het antwoord daarop luidt: ja.’
‘Moet je d’r niet naartoe? Jij bent toch zo dol op Modernistische Literatuur?’
‘Als je zo langs de kapstok loopt, moet je even in de binnenzak van m’n jas voelen.’
‘Je hebt al kaartjes?!’
‘Leven is vooruitzien, Cees.’
‘Ik ben Frits!’
‘Leven is vooruitzien, Frits.’
Verwant: Sarte zegt sorry, Laura van Dolron.
‘Heb je die recensie van Herien Wensink in de NRC gelezen over de Orlando van het toneelhuis? Hier: ‘Wat een wonder voltrekt zich bij deze Orlando en dat wonder is Katelijne Damen. Niet alleen bewerkte zij de verrassend lichte tekst tot een opgewekt meanderende en soms onstuimig kolkende theatermonoloog, ook speelt zij de biograaf, en tegelijk diens onderwerp Orlando. Dat doet ze weergaloos.’'
‘Voor je met voorlezen begon, stelde je me een vraag. Het antwoord daarop luidt: ja.’
‘Moet je d’r niet naartoe? Jij bent toch zo dol op Modernistische Literatuur?’
‘Als je zo langs de kapstok loopt, moet je even in de binnenzak van m’n jas voelen.’
‘Je hebt al kaartjes?!’
‘Leven is vooruitzien, Cees.’
‘Ik ben Frits!’
‘Leven is vooruitzien, Frits.’
Verwant: Sarte zegt sorry, Laura van Dolron.
De nieuwe wereld - klapstoelkoorts
Ik kijk ernaar uit.
Verwant: Win/win (2010).
Affiche: IJswater films.
De middag van het onvol
Aanstaande zondagmiddag, 27 januari 2013, vindt Amir Swaabs eerder aangekondigde middag van het onvoltooide plaats in Toomler (Amsterdam). Singer/songwriters als Spinvis, Renske Taminiau en Ernst van der Pasch vertolken liedjes die ze nooit helemaal hebben voltooid.
Ik doe ook mee. Als entr'acte zogezegd. Ik zal wat vertellen over ‘het onvoltooide in de literatuur' en fragmenten voorlezen uit eigen onvoltooid werk.
Meer informatie op de website van Toomler.
Ik doe ook mee. Als entr'acte zogezegd. Ik zal wat vertellen over ‘het onvoltooide in de literatuur' en fragmenten voorlezen uit eigen onvoltooid werk.
Meer informatie op de website van Toomler.
Elders – nieuw kortverhaal voor Passionate Magazine
Het nieuwe Passionate Magazine bevat interviews met Ruben van Gogh en Alex Boogers, poëzie van Conchitta Bottse, Annelie David en Nanne Nauta, korte verhalen van Martijn Knol en Yorgos Dalman en essays/artikelen van Ward Wijndelts, Alek Dabrowski, Maarten Das, Sidney Vollmer en Basje Boer (de laatste schrijft o.a. over Renzo Martens’ geweldige, woestwoedende Enjoy Poverty (2009)). Ook in het nummer: strips van Bart Vantieghem en een fotostrip van Ype Driessen.
Passionate Magazine is te koop in de boekwinkel en via de website van het tijdschrift (geen verzendkosten).
Cover: Vuurrood (portret Ruben van Gogh: Maarten Kools).
Eerder: Thuis.
Soundtrack: Born To Be Alive.
‘Die soundtrack begrijp ik niet.’
‘Lees eerst die Passionate maar.’
Writers Unlimited 2013
Bekijk het hele programma: hier.
Ontwerp gefotografeerde affiche: Eindeloos (Den Haag).
Sartre zegt sorry - klapstoelkoorts
Sartre zegt sorry. Laura van Dolron.
Vrijdag 15 en zaterdag 16 februari 2013 in:
Theater Kikker.
Foto Sartre: The Folding Cyclist.
Grey Derivations
Foto Maarten Baas' Grey Derivations Desk Light (2010): Mitterrand + Cramer.
Verwant: Plain Clay Desk Light.
‘Zwaard, spreek voor mij.’ – Cesare deve morire (2012)
Dan wel: Caesar Must Die.
Genre: fictie-documentaire.
Regie: Paolo Taviani & Taviani, Vittorio.
Verhaal: gevangenen studeren Shake-speare's Julius Caesar (1599) in.
Che sorpresa!: twee gasten van in de tachtig (goeie bril, mannen) hebben de coolste film van 2012 gemaakt. Amour is dus geen slechte film omdat Haneke een ouwe zak is, maar omdat hij een narcistische, verkalkte, uitgedoofde ouwe zak is. Eigenlijk ben ik nog te mild geweest over die dooie diepvriesfilm – poppenkast met kipfilets als main characters. Om over Dans la maison nog maar te zwijgen.
Caesar Must Die (CMD) gaat over hoop, straf, angst, trouw, vergankelijkheid, groepsdruk, armoede, drugs, uitsluiting, status, trauma’s, bureaucratie, wraak, maar zonder dat die thema’s expliciet worden gemaakt, zonder dat we de gevangenis waar het verhaal is gesitueerd zelfs maar verlaten.
De compositie van CMD begint hecht: met de aankondiging, door de gevangenisdirecteur, van het jaarlijkse gedetineerdentoneelproject in de Romeinse Rebibbia-gevangenis, vervolgens zien we de casting, een leesrepetitie… waarna de regisseurs hun verhaal beheerst laten uitwaaieren en ze Shakespeare’s verbeelding & de werkelijkheid van een handvol gedetineerden vrij en virtuoos beginnen te vervlechten om te laten zien hoe kunst levens verrijkt en betekenis geeft (en vice versa)… om de vertelling tot slot weer met vaste hand af te wikkelen en de verbeelding in de vaste vorm van een toneelenscenering te dwingen. Vorm, vrijheid en vertrouwen – dit is grootmeesterschap.
Fotografie, cameravoering, kadrering – de beelden in CMD stromen soeverein en glinsterend door de rijke, brede bedding van de Italiaans-Europese cinema. Vulgaire kleurensequenties – het schreeuwende palet van de Italiaanse onderklasse en de massamedia - worden afgewisseld met majestueuze, neorealistische, emanciperende, humanistische passages (dramatische close ups, grafische totalen) die CMD de aardse, oudtestamentische kracht en allure van klassieke Italiaanse auteurscinema geven.
Suspense en sentiment worden: versterkt door goed gedoseerde, terughoudende symfonische muziek.
Eindoordeel: dit is relevante, intelligente, genereuze, geestige, knettersterke cinema. Vier (4) over lege stoelzittingen strelende mannenhanden (‘misschien zit hier vanavond wel een vrouw’) (4/5).
Gelukkig en tevreden loop je het filmhuis uit: al die keren dat je moest kotsen van de rotzooi die op het scherm werd geprojecteerd, lag het toch echt aan de filmmakers, niet aan je onderscheidings-vermogen en al helemaal niet aan de toverkracht van de cinema.
‘Vind je CMD beter dan Moonrise Kingdom?’
‘Ja. Doorleefder, gelaagder, gevaarlijker.’
‘…’
‘De Shakespeare van de Taviani’s legt blijkbaar een beter fundament dan Andersons combinatie van Salinger, Nabokov, DFW en Edgar Allan Poe. CMD is volwassen, gerijpte cinema. De film neemt zichzelf serieus en neemt het publiek serieus.’
‘Wat heeft MK met Poe te maken?’
‘Annabel Lee, a kingdom by the sea... It was many and many a year ago/ In a kingdom by the sea/ That a maiden there lived/ whom you may know/By the name of Annabel Lee.’
‘Oké. Mag ik een pitchline suggereren?’
‘Voor CMD? Liever niet.’
‘CMD: de bevrijdende kracht van kunst. Escape from Alcatraz (II).’
‘Ja, grappig. Zal ik er ook één doen?’
‘Niets liever.’
‘CMD: geboeid door Shakespeare.’
‘Haha!’
‘Hahahaha!’
‘Zit je nou om je eigen grapje te lachen?’
‘Nee, ik geniet nog na van het jouwe.’
‘Nu kunnen de Nederlandse filmmakers niet achterblijven.’
‘Hè?’
‘Badr Hari als Hamlet.’
‘Holleeder for King Lear.’
‘Ha,ha… een willekeurige concernuitgever als Richard III.’
‘Richard gaat aan het einde toch dood?’
‘Ha,ha!’
‘Hahahaha!’
Om de sublimale betekenis van CMD ook nog maar even op te takelen: die gevangenis is, behalve een echte Romeinse gevangenis van steen, glas en tralies, een metafoor voor het bewustzijn. Ontsnappen uit dat eenmalige lijf & leven van ons mag onmogelijk zijn, we kunnen het wel overstijgen als we kunst maken of mee-maken.
Naschrift
Wie schetst mijn verbazing? Dat is Anne Branbergen. In De Groene Amsterdammer van afgelopen donderdag (13/12/12; p.9). Nadat de fratelli Taviani hun materiaal op eigen kosten hadden geschoten, zo vertelt Branbergen, was geen filmfonds bereid om CMD te produceren. Stomvervelend, veuls te saai – luidde het oordeel (troppo noioso). Pas nadat Nanni Moretti (zelf een matig cineast, MK) de beelden had gezien, en zich opwierp als producent, kon de film worden gemonteerd en gedistribueerd. Never give up, never surrender.
De Volkskrant stuurde jammer genoeg een visueel gehandicapte medewerker naar CMD, maar de woorden die Dana Linssen afgelopen donderdag in de NRC schreef, citeer ik met instemming: ‘Al met al is ‘Caesar Must Die’ een bewonderenswaardig experiment, waarin de twee broers zich vitaler en gedurfder tonen dan vele jongere vakgenoten.’
Voel je niet bezwaard om me uit te lachen, maar weet je hoe ik CMD het liefst zou noemen? (en dat ga ik (baas in eigen blog) nu dus gewoon doen). Een wijze film.
CMD is wijze cinema.
En zulke geweldige films worden er dus gemaakt in Europa.
Ga ’m zien. In de bioscoop.
Zomer 2013
Beach Chair – Maarten Baas voor Louis Vuitton.
Over koffers, zomers en hotels getikt: nog maar 748 nachtjes slapen en dan gaat de nieuwe Wes Anderson in première: The Grand Budapest Hotel. Over conciërge Gustave en de schrijvers die in zijn hotel logeren. Speelt in de jaren twintig of dertig van de twintigste eeuw. Ik probeerde net al kaartjes te regelen bij het Louis Hartlooper Complex, maar m'n reservering aannemen leek hen te voorbarig.
Foto's: Louis Vuitton.
‘Vin? Is 't licht goed zo?’ - Klad
‘Czes, waar denk je aan?’
‘Ik probeer mijn hoofd leeg te maken na wat we net bespraken.’
‘O ja.’
‘…’
‘En nu?’
‘Wat?’
‘Waar denk je nú aan?’
Klad is deze maand nog te zien in Amsterdam - en daarna: elders.
Ontwerp gefotografeerde strooibiljet: 't Barre Land.
Disco Dome
Ontwerp: Bertjan Pot.
Manufacturatie: DH PH.
Verwant: An everlasting change of mind.
Soundtrack: Saturday Night Fever - You Should Be Dancing.
Soundtrack (II): Saturday Night Fever - Stayin Alive.
Foto: Chris van Koeverden.
