Photo Knife Block Maarten Baas:
Indianapolis Museum of Art.
Posts tonen met het label Roedie Foeks. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Roedie Foeks. Alle posts tonen
Tachtig nachten wachten
‘Op de foto staat 98 nachten wachten.’
‘Die is een tijdje terug genomen.’
Lees meer op de speciale aftelpagina van het Rijksmuseum.
Performance (II)
Omdat ik toch naar een schoenenzaak op de Van Baerlestraat moest, kon ik meteen even naar de Mike Kelley tentoonstelling in het Stedelijk (in fair Amsterdam, where we lay our scene). In z’n wildheid leuk – vooral de knutselwerkjes van kermis-blingbling zijn mooi-lelijk – maar de schok/ ontregeling/ verwarring waarop ik me had verheugd bleef (bleven) uit; de tekeningen, foto’s, video’s en installaties van Kelley maken toch vooral een preutse, brave, geremde indruk. Als je dit ‘anarchistisch’ of ‘bevrijdend’ vindt kom je van ver hoor. Het hoogtepunt van mijn bezoek aan ’t Stedelijk voltrok zich in een Arte Povera zaaltje (vaste opstelling) waar een grijze heer plotseling met spastische armgebaren de zakken van zijn jasje en broek begon te bekloppen terwijl hij (grote ogen, bezweet voorhoofd) riep: ‘Bernadetteke? Het nummertje van de garderobe: heb jij dat?’
Eerder: Context. En: Conceptuele kunst. Nog eerder: Performance (I).
Eerder: Context. En: Conceptuele kunst. Nog eerder: Performance (I).
Grey Derivations
Foto Maarten Baas' Grey Derivations Desk Light (2010): Mitterrand + Cramer.
Verwant: Plain Clay Desk Light.
Pas à deux - zondagmiddagmatinee
In 1988 tekenden Gerrit van Dijk (1938-2012) en Monique Renault Pas à deux:
(Met op 4m.20s een breakdancing Vincent van Gogh).
Verwant: Love, passion, danger - and glorious dancing.
(Met op 4m.20s een breakdancing Vincent van Gogh).
Verwant: Love, passion, danger - and glorious dancing.
Vincent - een gastrecensie
We aten met z'n allen bij Vroeg. Tussen de gangen door las Nienke (7) Barbara Stoks Vincent (2012). Haar eindoordeel: 'Het is een heel leuk boek. Sommige plaatjes zijn een beetje griezelig, die kun je beter overslaan. Je wilt tijdens het lezen het liefst heen en weer bladeren. Naar sommige plaatjes kun je heel lang kijken.'
Een duidelijke mening van een aandachtige kijklezer.
Doe er uw voordeel mee.
Geen misverstanden trouwens: Vincent is een serieus beeldverhaal, in de eerste plaats bedoeld, lijkt me, voor volwassenen ('grote mensen').
Een duidelijke mening van een aandachtige kijklezer.
Doe er uw voordeel mee.
Geen misverstanden trouwens: Vincent is een serieus beeldverhaal, in de eerste plaats bedoeld, lijkt me, voor volwassenen ('grote mensen').
Zomer 2013
Beach Chair – Maarten Baas voor Louis Vuitton.
Over koffers, zomers en hotels getikt: nog maar 748 nachtjes slapen en dan gaat de nieuwe Wes Anderson in première: The Grand Budapest Hotel. Over conciërge Gustave en de schrijvers die in zijn hotel logeren. Speelt in de jaren twintig of dertig van de twintigste eeuw. Ik probeerde net al kaartjes te regelen bij het Louis Hartlooper Complex, maar m'n reservering aannemen leek hen te voorbarig.
Foto's: Louis Vuitton.
Disco Dome
Ontwerp: Bertjan Pot.
Manufacturatie: DH PH.
Verwant: An everlasting change of mind.
Soundtrack: Saturday Night Fever - You Should Be Dancing.
Soundtrack (II): Saturday Night Fever - Stayin Alive.
Foto: Chris van Koeverden.
Thought Cloud
Thought Cloud. Maarten Baas voor Swarovski.
Ten toon in het Design Museum (Londen).
Foto: Design Indaba.
Home is where the heart is - bestemming bereikt (II, slot)
Boven: busje.
Onder: achterkant busje.
Dichterbij: interieur.
Onder: interieur (gezien door dakraam).
'Gezelligheid maak je zelf, zegt mijn moeder altijd.'
'Daar heeft je moeder helemaal gelijk in.'
'Hoe noem je dit nou?'
'Wat?'
'Nou, dát en dát.'
'Een Mercedesbusje met een hek en wat plastic linten.'
'Nee, ik bedoel: het is geen meubel. Maar het is ook geen schilderij of een beeld ofzo. Noem je dit een object?'
'Een installatie denk ik.'
'Een installatie.'
'...'
'En betekent het iets bepaalds, denk je?'
'Ik denk: ook al heb je allerlei dingen meegemaakt, van binnen blijft alles intact. Je ziel is onsterfelijk. Of onkwetsbaar. Of misschien betekent het: schoonheid zit toch van binnen. Don't judge a book on it's cover.'
'Maar het zou ook iets heel anders kunnen willen zeggen. Toch?'
'Ja, tuurlijk. Dat moet je aan die jongen vragen die het gemaakt heeft. Maar ik mag er in zien wat ik wil, toch?'
'Van mij wel.'
'...'
'...'
‘Heb jij trouwens een plattegrond?’
‘Check.’
‘Programmaboekje?’
‘Check.’
‘Wil je meteen naar een expositie of zullen we eerst ergens een warme chocolademelk met slagroom halen?’
‘Eerst een warme chocolademelk met slagroom.’
‘En zet u er maar een flink stuk appeltaart naast!’
‘Gezelligheid!’
Unexpected Interaction: Maarten Baas voor Dutch Design Week 2012.
Foto's: Nick Bookelaar.
Boodschap in code
Vorige week (toen de zon scheen) maakte ik, net als, onder anderen, collega-schrijver Merijn de Boer (die me op het project attendeerde), een ultrakort filmpje voor het Codekabinet van het Paleisje voor Volksvlijt. Het filmpje staat sinds gisteren op Youtube (en duurt krap 15 sec):
Je kunt het statement opvatten als een voetnoot bij de installatie die wordt beschreven op p.76 (laatste alinea) en p.77 (eerste alinea’s) van Alles kan kapot (2011).
Meer over het codeproject: Unfolding Frogs.
‘Fraai licht.’
‘Een kunstwerk uitleggen is zoiets als tegen de zon inkijken.’
‘Waar is 't gefilmd?’
‘Gewoon ergens in een hoekje van één van de Italiaanse vestigingen van Martijn Knol Punt En El slash Martijn Knol Punt Blogspot Punt Kom.’
‘Pace!’
Je kunt het statement opvatten als een voetnoot bij de installatie die wordt beschreven op p.76 (laatste alinea) en p.77 (eerste alinea’s) van Alles kan kapot (2011).
Meer over het codeproject: Unfolding Frogs.
‘Een kunstwerk uitleggen is zoiets als tegen de zon inkijken.’
‘Waar is 't gefilmd?’
‘Gewoon ergens in een hoekje van één van de Italiaanse vestigingen van Martijn Knol Punt En El slash Martijn Knol Punt Blogspot Punt Kom.’
‘Pace!’
‘Chinese law is a big joke.’
Film: Ai Weiwei: Never Sorry (2012).
Genre: kunstenaarsdocumentaire.
Regie: Alison Klayman.
Verhaal: kunstenaar, blogger, activist, Twitterdichter Ai Weiwei neemt in z’n eentje de morele heropvoeding van de Volksrepubliek China ter hand. Het verslag van zijn strijd is doorsneden met sequenties over zijn jeugd, zijn tentoonstellingen en zijn familie (AWW’s vader was een invloedrijk dichter).
In een stukje over Moonrise Kingdom schreef ik:
'Als je dit jaar twee films gaat zien, zou de kwaliteit van MK een acceptabel excuus voor een eerste bioscoopbezoek kunnen zijn – de titel voor de tweede film houd je tegoed.'
De titel van die tweede film luidt: Ai Weiwei: Never Sorry.
In de montage van NS had radicaler gekozen mogen worden en het nuchtere beeld dat digitale registraties opleveren is wat vlak om een avondvullend verhaal te dragen, maar deze kanttekeningen zijn dwergen die de reus die het onderwerp van Never Sorry is niet vellen.
Never Sorry is een meeslepende, relevante film over grote thema’s: onrecht, onderdrukking, de poëzie van het dagelijks leven, vervreemding, massacommunicatie, traditie & vernieuwing, adel die verplicht en de macht van kunst in de 21ste eeuw. En iedere minuut gebeurt er iets om om te lachen of om je over te verwonderen.
Eindoordeel: 4 marmeren bewakingscamera’s (4/5).
Je kunt Ai Weiwei volgen op Twitter:
‘Don’t retreat, Retweet.’
Never Sorry is om dat gemaltraiteerde woord ook eens te gebruiken ‘inspirerend’. Want ook hier, in het ‘vrije’ westen, zouden we, nu en dan, misschien, ook weleens een relevant boek of kunstwerk kunnen maken – het marktdenken (contradictio in terminis) is net zo’n gluiperige, machtige tegenstander als de Chinese Staat.
‘Laat je literair agent het maar niet horen.’
De grote vraag blijft: waarom is Never Sorry niet gewoon in roulatie gegaan? Nu kun je hem alleen zien in het programma van Movies that Matter.
Foto Ai Weiwei: Ai Weiwei.
Erweiterter Kunstbegriff: Never Sorry
Zie hier.
‘Wat betekent Erweiterter Kunstbegriff?’
‘…’
‘Laat maar. Sorry. Ik vraag ’t wel aan google.’
‘Doe ’m de groeten.’
Affiche: IMDB.
Verwant: Invloed.
